Szermierka.html

Szermierka - sport walki, dawniej zwana fechtunkiem. Jej współczesnych korzeni należy szukać głównie w XVI-wiecznej Hiszpanii, Niemczech, Włoszech i Francji. Obecnie w walkach używa się tępej broni białej, dawniej była to broń sieczna. Jest dyscypliną olimpijską (turnieje indywidualne i drużynowe) od 1896 (mężczyźni) i 1924 (kobiety). Jest jedną z czterech dyscyplin sportowych, które są rozgrywane na wszystkich nowożytnych igrzyskach olimpijskich. Zawody odbywają się na całym świecie w pięciu kategoriach wiekowych: młodzików (do 13 lat), juniorów młodszych (do 15 lat), kadetów (do 17 lat), juniorów (do 20 lat) oraz seniorów (open). Uprawiana jest w konkurencjach: szabla, szpada i floret.

Spis treści

1 Specyfika i zasady
2 Polscy szermierze - medaliści IO, MŚ i ME seniorów
3 Zobacz też
4 Lini zewnętrzne

edytuj Specyfika i zasady

Konkurencje - poza rodzajem broni - różnią się ważnym polem trafienia: w szpadzie jest to całe ciało, w szabli - górna połowa ciała (od pasa w górę), we florecie tylko tułów, oraz zasadami przydzielania punktów w sytuacji, gdy obaj zawodnicy trafią się równocześnie (tzw. trafienie obopólne, dubel).

We wszystkich konkurencjach trafienie jest sygnalizowane przez specjalne urządzenie elektryczne (aparat sędziowski). Trafienie w szpadzie zalicza się temu, kto je zadał pierwszy, lub obu zawodnikom, jeśli zadadzą je w tym samym czasie (różnica czasowa nie większa niż 0,2 sek). W szabli i florecie obowiązuje tzw. konwencja, czyli zasady umowne. Oznacza to np., że zawodnik wykonujący natarcie ma pierwszeństwo w zadaniu trafienia przed zawodnikiem wykonującym przeciwnatarcie, natarcie zawodnika traci pierwszeństwo na koszt odpowiedzi, po uprzednim jego sparowaniu zasłoną itd.

W szpadzie i florecie liczą się pchnięcia, w szabli zarówno pchnięcia jak i cięcia. Używana w sporcie szabla i floret ważą 500 g, szpada - 750 g. Różnią się także koszem, tj. osłoną dłoni, oraz przekrojem klingi: trójkątny w szpadzie, kwadratowy we florecie, płaski prostokąt w szabli. W szpadzie i florecie obok tradycyjnego (francuskiego) uchwytu spotykamy także uchwyt anatomiczny (belgijski), dostosowany do budowy dłoni.

Specjalne pole, na którym odbywa się pojedynek szermierczy, nazywamy planszą (wymiary 14 m x 1,5-2 m.), a czas walki wynosi 3 x 3 min. (z minutowymi przerwami) lub do 15-ego trafienia.

Komendy wydawane przez sędziego (w jęz. francuskim)

en garde - postawa szermiercza
prest / pretes - gotowi / gotowe
allez - naprzód
halte - stój
touche / touchee - trafiony / trafiona

**Porównanie cech poszczególnych broni używanych w szermierce**
	Szabla	Floret	Szpada
Maksymalna długość	105 cm	110 cm	110 cm
Maksymalna długość rękojeści (łącznie z koszem)	17 cm	18 cm	18 cm
Maksymalna waga	500 g	500 g	770 g
Maksymalna średnica kosza	15 x 14 cm	12 cm	13,5 cm
Kształt kosza	owalny, połączony z gardą	okrągły, w kształcie spodka	okrągły, w kształcie miseczki (ułożony pod kątem)
Rękojeść	lekko zakrzywiona, obudowana gardą zasłaniającą całą dłoń	prosta, często specjalne pętle na dłoń, tzw. martingale	zakrzywiona, często specjalne pętle na dłoń, tzw. martingale
Uchwyt anatomiczny tzw. belgijski (dostosowany do budowy dłoni)	nie	tak	tak
Przekrój klingi	płaski prostokąt	kwadratowy	trójkątny
Ostrze	proste lub lekko zakrzywione (krzywizna max. 4 cm)	proste	proste
Trafienia	cięcia i (rzadko) pchnięcia	pchnięca (nacisk na puntę przynajmniej równy masie broni - 500 g)	pchnięcia (nacisk na puntę przynajmniej równy masie broni - 770 g)
Pole trafienia	tułów, głowa i ramiona	tułów z podbrzuszem	całe ciało
Obopólne uderzenia	niepunktowane (zasada "uprzywilejowanej akcji")	niepunktowane (zasada "uprzywilejowanej akcji")	punktowane
Lampka biała (sygnalizująca trafienie w nieważne pole	nie	tak	nie

edytuj Polscy szermierze - medaliści IO, MŚ i ME seniorów

edytuj Zobacz też

edytuj Lini zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Szermierka