Nunczako



Nunchaku

Nunchaku - rodzaj broni obuchowej w formie dwóch pałek połączonych ze sobą za pomocą łańcucha lub linki (dziś nylonowej, dawniej wykonanej z włosów z końskiego ogona lub, jak podają inne źródła^{potrzebne źródło}, włosów żony). Istnieje błędna teoria, iż broń powstała ze zwykłego cepa, którym młócono ryż, lecz żaden z wielkich mistrzów Kobudo w Japonii (IOKA), jej nie potwierdza. Najbardziej prawdopodobną wersją, którą akceptuje International Okinawa Kobudo Association, jest ta, że nunchaku pochodzi z mocowania trzymającego Okinawskie konie (muge) oraz ta, potwierdzana przez takich mistrzów jak Miyagi i Ikeda, iż nunchaku zostało skopiowane z chińskiej broni przywiezionej przez chińskich imigrantów.

edytuj Historia

Podczas okupacji Okinawy która miała miejsce około 360 lat temu noszenie broni takiej jak broń palna, miecz czy pika było jej mieszkańcom zabronione. W związku z brakiem możliwości używania tego typu broni okinawańczykom pozostało tylko ich własne ciało i narzędzia stosowane do pracy w polu. Z tego powodu w tym czasie doszło do bardzo intensywnego rozwoju karate i kobudo, rozwijano intensywnie nie tylko metody walki swoim ciałem ale także niepozornymi przedmiotami takimi jak cep, sierp czy kij. Jednak Okinawa nigdy nie była bogatym krajem i na początku okupacji Japońskiej w XVII wieku wręcz stało się ubogie. Farmerzy pracowali od świtu do zmierzchu tylko po to by nakarmić samych siebie. Wieśniacy nie mieli czasu i mocy by praktykować sztuk walki i tym bardziej by opracować mądry system walki.

To szlachta opracowała systemy walki Okinawskiej. Arystokraci Okinawscy (kazouku) praktykowali sztuki walki głównie jako sposób spędzania czasu. Ale dla służącej szlachty shizoku, wiedza o sztukach walki była zmuszana, gdyż wielu z nich służyło rządowi jako armia, oficerowie policji, zbieracze podatków itd. Patrząc na drzewo genealogiczne jakiegokolwiek stylu Okinawskiego Karate lub Kobudo, widzimy że założycielami stylu był ktoś ze szlacheckiej rodziny.

Po latach okupacji Japońskiej, szlachta shizoku popadła w niełaskę króla, z powodu braku funduszy. Została ona zdegradowana do poziomu zwykłych obywateli. Wielu wieśniaków nie było zachwyconych poznaniem nowych sąsiadów (A dawnych prześladowców) i starali się wyrzucić gości z wioski. Owe spotkania, często kończyły się walkami. Liczba złodziei i rabusiów również wzrosła w kraju, gdzie żywność była w cenie. Więc jako rezultat tych zdarzeń i biegów losowych, szlachta musiała sobie przypomnieć sztuki walki. Szlachetni oczywiście woleli walczyć mieczami, niż gołymi rękami, ale przez wpadnięcie w niełaskę oni również zostali pozbawieni przywileju noszenia broni. Uzbrajali się więc we wszystko co znajdowali pod ręką. Tym sposobem Okinawska Szlachta pozbawiona swej stali, opracowała bronie z tego co pozostało w zasięgu ich wzroku.

Nunchaku wbrew pozorom nie było popularną bronią w Okinawie. Faktem które przemawia za tym to, że nie istnieje dzisiaj żadne znane Tradycyjne kata Okinawskie z użyciem nunchaku. W kontraście można podać, że obecnie znamy z dwa tuziny tradycyjnych kata z kijem. Brak popularności nunchaku prawdopodobnie zawdzięcza swojej małej efektywności jeżeli za przeciwnika ma się uzbrojonego w kij agresora lub w inną broń długiego zasięgu. W Okinawie stosowana była jako narzędzie do ochrony przed rabusiami/napastnikami.

edytuj Budowa

Nunchaku składa się z dwóch pałek i mocowania. Standardowe wymiary nunchaku wynoszą:

• długość pałki: 30 cm (od 25 cm do 35 cm)
• długość mocowania: 14 cm (od 12 cm do 16 cm)
• średnica pałki: 28 mm (od 25 mm do 34 mm)

Części nunchaku można również podzielić na:

• linkę (himo) lub łańcuch (kusari)
• górny koniec (kontoh)
• dziurę (ana)
• powierzchnię górną (jokon-bu)
• powierzchnię środkową (chokon-bu)
• powierzchnię dolną (kikon-bu)
• dolny koniec (kontei)

Pałki od nunchaku mogą mieć kształt okrągły lub ośmiokątny a mocowaniem może być linka lub łańcuch. Istnieją również pałki stożkowe (średnica przy zakończeniu jest większa niż przy mocowaniu). Inną podgrupę tych pałek stanowią pałki trapezowe – ich cechą charakterystyczną jest to, że średnica rośnie ku końcowy pałki. Dzięki temu zabiegowi trenuje się dużo przyjemniej.

Generalnie możemy dokonać podziału pozostałych pałek na:

• każda pałka składana z osobna
• obie pałki składane w jedną
• obie pałki składane w jedną, tworzą one wtedy tonfę
• pałki silikonowe
• pałki treningowe

edytuj Trening

Żeby nunchaku było naprawdę skuteczne w walce potrzebne są lata treningów. Posługiwanie się tą bronią nie jest w brew pozorom takie proste jak się wydaje. Trening nią można podzielić na dwa zasadnicze kierunki:

• Free style - ten kierunek treningu nastawiony jest na efektowne i szybkie ruchy, które nie mają zastosowania w walce i służą celom pokazowym. Wykonuje się głównie odbicia, przełożenia, kołowrotki i podrzuty. Dla lepszej kontroli stosuje się uchwyt krótki - trzyma się za jedną z pałek po stronie łańcucha/linki. Nunchaku przeznaczone do free stylu jest lżejsze w celu uzyskania większej prędkości. Najczęściej używa się pustych w środku pałek aluminiowych lub pełnych wykonanych z lekkiego drewna.
• Combat - jest to pierwotny kierunek treningu w którym to nunchaku było używane do walki. Wykonuje się głównie ciosy, przełożenia i bloki. Dla zwiększenia zasięgu wykorzystuje się chwyt długi łapiąc za wolny koniec jednej z pałek. Nunchaku przeznaczone do tego typu treningu jest cięższe.

Współcześnie sztukę walki nunchaku ćwiczy się w ramach treningu uzupełniającego w karate, oraz jako jedno z podstawowych narzędzi kobudo.

edytuj Sytuacja prawna

W myśl polskiego prawa nunchaku wykonane z twardych materiałów jest bronią niebezpieczną, na posiadanie której należy mieć zezwolenie. Przepisy są tak skonstruowane, że wydanie zezwolenia na nunchaku nie jest możliwe. Wersja treningowa (piankowa) jest dozwolona^[1].

Przypisy