Magnus Stenbock.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Magnus Stenbock (ur. 12 maja 1663 r. - zm. w niewoli duńskiej 23 lutego 1717 r.)[1], syn Gustafa Otto Stenbocka. Hrabia i zdolny dowódca szwedzki (generał-lejtant 1704 r., generał 1705 r., generalny gubernator Skanii 1705 r., feldmarszałek 1713 r.).
W momencie rozpoczęcia wielkiej wojny północnej (1700-1721) dowódca regimentu piechoty Dalarna, którym dowodził w bitwie pod Narwą (1700). Uczestniczył w kampaniach Karola XII na terenie Polski, był gubernatorem Krakowa (1702). W roku 1705 objął stanowisko generalnego gubernatora Skanii.
W 1710 r. zwyciężył wojska duńskie w bitwie pod Helsingborgiem. W 1712 r. pokonał połączone siły duńsko-saskie w bitwie pod Gadebusch. Po tej bitwie król Karol XII w uznaniu talentów wojskowych Stenbocka mianował go feldmarszałkiem. 6 maja 1713 r. musiał kapitulować w oblężonej twierdzy Tönningen. Znalazł się w niewoli duńskiej i został osadzony w zamku Frederikshavn, na północ od Kopenhagi. Tam zmarł w 1717 r.
Źródło: Anusik Z., Karol XII, Wrocław 2006.
Przypisy
- ↑ Daty przyjęte wg źródeł szwedzkich, mogą być podane wg kalendarza juliańskiego zamiast gregoriańskiego.