| David Ferrer |

David Ferrer podczas Australian Open 2007 |
| Państwo |
Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania |
Walencja |
| Data urodzenia |
2 kwietnia 1982 |
| Miejsce urodzenia |
Javea |
| Wzrost |
175 cm |
| Waga |
72 kg |
| Gra |
praworęczna |
| Status profesjonalny |
2000 |
| Zakończenie kariery |
aktywny |
| Trener |
Javier Piles |
|
Gra pojedyncza
|
| Wygrane turnieje |
7 |
| Najwyżej w rankingu |
4 (25 lutego 2008) |
| Australian Open |
QF (2008) |
| Roland Garros |
QF (2005) |
| Wimbledon |
4R (2006) |
| US Open |
SF (2007) |
|
Gra podwójna
|
| Wygrane turnieje |
2 |
| Najwyżej w rankingu |
42 (24 października 2005) |
David Ferrer (ur. 2 kwietnia 1982 w Javea), tenisista hiszpański.
Praworęczny tenisista, z oburęcznym bekhendem, karierę zawodową rozpoczął w 2000. Na początku kariery często grał w Polsce, wygrywając m.in. challenger w Sopocie w 2001. Szerszemu gronu kibiców dał się poznać w 2002, kiedy w zaledwie swoim drugim występie w turnieju z cyklu ATP Tour w chorwackim Umagu osiągnął finał, pokonując po drodze m.in. Argentyńczyków Nalbandiana i Corię, a przegrywając dopiero w decydującym meczu z rodakiem Moyą. Również w 2002 wygrał swój pierwszy turniej - w finale w Bukareszcie pokonał Argentyńczyka Acasuso, ponadto triumfował w trzech challengerach. W sezonie 2003 grał już regularnie w cyklu ATP Tour, debiutował we wszystkich turniejach wielkoszlemowych, był w finale w Sopocie (turniej został w t.r. wpisany do cyklu ATP Tour, Ferrer przegrał w finale z Corią). W I rundzie wysoko cenionego turnieju w Rzymie (Italian Open, zaliczane do cyklu ATP Masters Series) wyeliminował obrońcę tytułu, Amerykanina Agassiego (odpadł jednak już w II rundzie z Chorwatem Ljubičiciem).
W sezonie 2004 Ferrer dotarł co najmniej do ćwierćfinału w siedmiu turniejach w cyklu ATP Tour; odniósł dwa zwycięstwa nad rywalami z czołowej dziesiątki na świecie (Nalbandianem i Ferrero), sam po raz pierwszy w karierze awansował do najlepszej pięćdziesiątki rankingu.
W 2005 osiągnął jeszcze lepsze rezultaty, był w finale turnieju w Walencji (przegrał z Rosjaninem Andriejewem) i czterech półfinałach turniejowych (Vinña del Mar, New Haven oraz dwóch imprez cyklu ATP Masters Series - w Miami i Rzymie). Dotarł do pierwszego w karierze ćwierćfinału wielkoszlemowego - w turnieju French Open 2005 wyeliminował obrońcę tytułu Gaudio, a przegrał z późniejszym triumfatorem Nadalem. Był także w ćwierćfinałach trzech innych turniejów ATP Masters Series (Monte Carlo, Madryt, Paryż - hala Bercy). Rezultaty te zapewniły mu miejsce w ścisłej czołówce światowej - we wrześniu 2005 został sklasyfikowany na pozycji nr 13 na świecie.
Do listopada 2005 wygrał ponadto dwa turnieje deblowe; w październiku t.r. zajmował miejsce na pozycji nr 42 w rankingu deblistów. Występował w reprezentacji narodowej w Pucharze Świata, był także powołany do kadry w Pucharze Davisa, ale do końca 2005 nie zagrał w tych rozgrywkach.
Duży sukces odnotował w 2007 roku w US Open. Dotarł tam aż do półfinału, przegrywając w nim z Serbem Novakiem Đokoviciem gładko 4/6, 4/6, 3/6. Jeszcze większy sukces odniósł w Tennis Masters Cup, gdzie dotarł do finału, w którym uległ Rogerowi Federerowi.
edytuj Wygrane turnieje
edytuj gra pojedyncza (7)
| Lp |
Rok |
Turniej |
Finalista |
Wynik |
| 1. |
2002 |
Bukareszt |
José Acasuso |
6:3, 6:2 |
| 2. |
2006 |
Stuttgart |
José Acasuso |
6:4, 3:6, 6:7(3), 7:5, 6:4 |
| 3. |
2007 |
Auckland |
Tommy Robredo |
6:4, 6:2 |
| 4. |
2007 |
Båstad |
Nicolás Almagro |
6:1, 6:2 |
| 5. |
2007 |
Tokio |
Richard Gasquet |
6:1, 6:2 |
| 6. |
2008 |
Walencja |
Nicolás Almagro |
4:6, 6:2, 7:6(2) |
| 7. |
2008 |
's-Hertogenbosch |
Marc Gicquel |
6:4, 6:2 |
edytuj gra podwójna (2)
edytuj Finały turniejowe
edytuj gra pojedyncza (3)
edytuj gra podwójna (1)
edytuj Linki zewnętrzne
|