Amelia Earhart.html



Amelia Earhart

Amelia Earhart (Atchinsons (Kansas), 24 juli 1897 – Grote Oceaan?, 2 juli 1937) was een beroemd Amerikaans vliegenier.

bewerk Biografie

bewerk Jeugd

Earhart werd geboren in Atchinsons (Kansas) als dochter van de jurist Edwart Earhart en Amelia Otis. Als kind was Amelia een tomboy; ze klom in bomen en jaagde met een geweer op ratten. Ook verzamelde ze krantenartikelen over vrouwen in mannenberoepen. In 1915 voltooide ze de middelbare school en vanaf 1917 werkte ze als verpleegster van militairen en sociaal werkster in Boston. In 1919 begon ze met een studie medicijnen aan de Columbia University in New York die ze na een jaar afbrak, waarna ze terugkeerde naar haar ouders in Los Angeles.

bewerk Begin van haar carrière

In 1920 mocht ze voor het eerst meevliegen in een vliegtuig. Vanaf dat moment wilde ze nog maar één ding: zelf vliegen. Haar vliegcarrière begon in 1921 in Los Angeles, toen ze vlieglessen nam van Neta Snook. Zes maanden later kocht ze met spaargeld en geleend geld haar eerste vliegtuig, een Kinner Airstar, waarmee ze een hoogterecord voor vrouwen vestigde. In 1924 scheidden haar ouders. Ze vertrok met haar moeder naar de oostkust, en om haar moeder een plezier te doen verkocht ze haar vliegtuig en schafte in plaats daarvan een sportwagen aan. Vier jaar later kocht ze een Avro Avian-vliegtuig en werd ze de eerste vrouw die een intercontinentale solo-retourvlucht maakte. Vanaf die tijd bleef ze haar eigen snelheids- en afstandsrecords verbeteren, in wedstrijden en in persoonlijke stunts die werden gepromoot door George Palmer Putnam met wie ze in 1931 trouwde.

bewerk Eerste oversteek

Haar naam werd bekend in 1932 toen ze de eerste vrouw en de tweede persoon was die solo de Atlantische Oceaan overstak, precies vijf jaar nadat Charles Lindbergh dit had gedaan. Ze vloog een Lockheed Vega van Harbor Grace, Newfoundland naar Londonderry in Ierland.

Op 11 januari 1935 werd ze de eerste persoon die solo de Stille Oceaan overvloog, van Honolulu (Hawaï) naar Oakland (Californië). Later in hetzelfde jaar vloog ze solo van Los Angeles naar Mexico-stad en terug naar Newark (New Jersey). In juli 1936 ontving ze een Lockheed 10E 'Electra', gefinancierd door de Purdue University, en begon ze haar vlucht om de wereld voor te bereiden.

"Begrijp alsjeblieft dat ik me heel goed bewust ben van de risico's. Ik wil het doen omdat ik het wil doen. Vrouwen moeten dingen proberen, zoals mannen dingen hebben geprobeerd. Als ze falen, is hun mislukking alleen maar een uitdaging voor anderen." (Amelia Earhart, 1937)

Earharts vlucht zou niet de eerste vlucht om de wereld zijn, maar wel de langste: 29.000 mijl, op een route rond de evenaar. Op 17 maart 1937 vloog ze het eerste gedeelte van haar vlucht, van Oakland naar Honolulu. Toen ze haar vlucht drie dagen later wilde vervolgen, kreeg ze tijdens de start een lekke band, waardoor ze een grondzwaai maakte. Het toestel was zwaar beschadigd en moest per schip naar Californië worden gebracht om te worden gerepareerd, zodat de vlucht werd afgelast. Earhart waagde een tweede poging vanuit Miami; ze zou deze keer van west naar oost vliegen. Fred Noonan, een ex-Pan Am-piloot, zou haar navigator en enige gezelschap zijn. Ze vertrokken op 1 juni, en na verschillende stops in Zuid-Amerika, Afrika, het Midden-Oosten en Zuidoost-Azië, kwamen ze op 29 juni in Nieuw-Guinea aan. Ze hadden ongeveer 22.000 mijl afgelegd. De resterende 7000 liep geheel over de Grote Oceaan.

bewerk Laatste vlucht

Op 2 juli 1937 stegen Earhart en Noonan op. Hun reisdoel was Howlandeiland, een klein eiland met een lengte van enkele kilometers, 6 meter boven de zeespiegel. Speciaal voor de recordvlucht was op dit eiland een landingsbaan aangelegd. Het eiland lag op 2556 mijl vliegen. Hun laatste positiemelding en visueel contact was na 800 mijl toen ze over de Nukumanu-eilanden vlogen. Een schip van de Amerikaanse kustwacht, de kotter Itasca, lag vlakbij Howland Island, om Earharts vliegtuig naar het eiland te loodsen.

Maar het werd al snel duidelijk dat Earhart en Noonan weinig praktijkervaring hadden met het gebruik van radionavigatie. De frequenties die Earhart gebruikte waren niet zo geschikt voor het bepalen van de juiste richting, en de ontvangst van de berichten die ze verzond was erg slecht. De laagfrequente zend- en ontvangstapparatuur waarmee de Itasca het vliegtuig had kunnen lokaliseren, had Earhart in Nieuw-Guinea achtergelaten. Na zes uur vruchteloze pogingen om een tweezijdige radioverbinding op te zetten, verloor de Itasca alle radiocontact. Een gezamenlijke zoektocht door marine en kustwacht leverde geen spoor van de vliegeniers of hun toestel op. Earhart en Noonans lot is sindsdien het onderwerp van veel geruchten en speculaties.

Uit recent onderzoek blijkt dat Earhart na het passeren van de Nukumanu-eilanden van haar koers is afgeweken, en zonder het te beseffen naar een punt op 100 mijl ten noordnoordwesten van Howlandeiland vloog. Een paar uur voor hun verwachte aankomsttijd heeft Noonan nog wel een zonnetje geschoten, maar zonder een deugdelijke radiopeiling was het bepalen van de positie van het vliegtuig niet mogelijk. Onderzoekers veronderstellen over het algemeen dat het toestel door brandstofgebrek in zee is gestort, met Earhart en Noolan aan boord. Een onderzoeksgroep van The International Group for Historic Aircraft Recovery (TIGHAR) stelt echter dat het toestel een noodlanding heeft gemaakt op het eiland Nikumaroro (in het tegenwoordige Kiribati) en dat Earhart en Noolan daar ten slotte zijn omgekomen. Bezoeken aan het onbewoonde eiland hebben enig bewijs opgeleverd dat deze theorie ondersteunt.

Een andere theorie stelt dat ze op een eiland van de Mariana Eilanden is geland en daar door de Japanners gevangen is genomen en op verdenking van spionage geëxecuteerd. Onderzoek van de plaatselijke geschiedkundige Epiphano Cabrera ondersteunt deze theorie. Archeologen zijn nu op zoek naar haar eventuele begraafplaats.

Een nieuwe, kwantitatieve theorie die gebruik maakt van de theorie en de praktijk van de navigatiewetenschap in de dertiger jaren leidt tot de conclusie [European Journal of Navigation, Vol.6 no.2,juli 2008] dat navigator Noonan op het traject van Gagan op Buka Eiland naar de Nukumanu Eilanden zijn positie bepaald heeft op de ondergaande zon en dat hij daarvoor de luchtbelsextant gebruikt heeft in combinatie met voorberekening uit H.O.Pub.no.208 , Navigation Tables for Mariners and Aviators, die hij vanaf het verschijnen van de eerste editie [1928] op al zijn reizen meenam. Toen hij in de ochtend van 2 juli 1937 bij zonsopgang in westerlengte wederom positie bepaalde vóór aan de naderingsvlucht voor Howland te beginnen, introduceerde waarschijnlijk het gebruik van de zeemans sextant een verborgen tijdfout, niet van de chronometers en het horloge, maar van zons plaatselijke uurhoek. De oorzaak van de fout was het verschil van referentielijn : voor de luchtbelsextant is dat de kunstmatige horizon op het middelpunt van de ware zon ; voor de zeemans sextant is het de horizon op de bovenrand van de zichtbare zon. De afwijking van de geografische lengte die aan de hand van de waarneming werd berekend, bedroeg ten opzichte van de ware lengte 10 [statute] mijlen. Het koers verleggen voor de naderingsvlucht had daardoor drie minuten en vijftig seconden te vroeg plaats en toen men meende Howland recht vooruit in zicht te moeten krijgen, was de ware positie van het eiland 16 mijl , 26 km aan bakboord. Daardoor kwam het vliegtuig niet binnen de zichtbaarheidscirkel en vooral door gebrekkige radiocommunicatie en het mislukken van radiografisch richting zoeken door niet aansluitende apparatuur aan boord van het vliegtuig en op en bij het eiland werd het aan te vliegen doel gemist. Om circa 20u17m GMT meldde Earhart dat men [op een hoogte van 1000 voet] over "de" positielijn van Howland [16 mijl te westelijk] heen en weer vloog. Het aangekondigde vervolg van het radiobericht werd niet ontvangen zodat moet worden aangenomen dat toen wegens brandstofgebrek op zee geland moest worden. Een overeenkomstig tijdstip volgt uit een onderzoek naar de brandstofvoorraad aan boord en de brandstofhuishouding [1996 , Museum K.L.U.,Soesterberg]. Het navigatiemodel dat voor de theorie gebruikt is levert in combinatie met de opgetekende radioberichtgeving een berekende landingsplaats 126 mijl noordelijk van de evenaar en 186 mijl oostelijk van de antimeridiaan van Greenwich , bij 177 graden 19 minuten westerlengte en 1 graad 49 minuten noorderbreedte, 85 mijl noord-noordwestelijk van de ware positie van Howland.

bewerk Bibliografie (Engelstalig)

• Briand, Paul, Daughter of the Sky. New York: Duell, Sloan, Pearce, 1960.
• Butler, Susan, East to the Dawn: The Life of Amelia Earhart. Reading MA: Addison-Wesley, 1997.
• Devine, Thomas E., Eyewitness: The Amelia Earhart Incident. Frederick, CO: Renaissance House, 1987.
• Goerner, Fred, The Search for Amelia Earhart. New York: Doubleday, 1966.
• Long, Elgen M., Amelia Earhart: The Mystery Solved. New York: Simon & Schuster, 1999.
• Loomis, Vincent V., Amelia Earhart, the Final Story. New York: Random House, 1985.
• Lovell, Mary S., The Sound of Wings. New York: St. Martin's Press, 1989.
• Rich, Doris L., Amelia Earhart: A Biography. Washington DC: Smithsonian Institution Press, 1989.
• Strippel, Dick., Amelia Earhart - The Myth and the Reality. New York: Exposition Press, 1972.
• van Asten, H.A.C.,Where to Search for the Earhart Lockheed Electra, European Journal of Navigation Vol.6 no.2 , Reed Business ,The Netherlands , Juli 2008.